Kazania na XVII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 5.10.2025

+ + +

[Lekcja] (Ephes IV, 1) Fratres: Obsecro vos ego vinctus in Dómino, ut digne ambulétis vocatióne, qua vocáti estis, cum omni humilitáte et mansuetúdine, cum patiéntia, supportántes ínvicem in caritáte, sollíciti serváre unitátem spíritus in vínculo pacis.

(mszalik 1931) Bracia: Proszę was, ja więzień w Panu, abyście chodzili godnie w powołaniu, którem powołani jesteście, ze wszelką pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc jeden drugiego w miłości starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju.

(mszalik 1962) Bracia: Proszę was, ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do którego wezwani jesteście, z wszelką pokorą i łagodnością, z cierpliwością znosząc jedni drugich w miłości, starając się, zachować jedność ducha, złączeni węzłem pokoju.

+ + +

„«Ja tedy, więzień w Panu, proszę was, abyście chodzili godnie w powołaniu, którem powołani jesteście, ze wszelką pokorą i cichością».

Cnotą nauczycieli nie jest dążyć do pochwał czy szacunku ze strony podwładnych, lecz dążyć do ich zbawienia i czynić wszystko w tym celu; człowiek bowiem, który miałby na celu to co wspomnieliśmy wcześniej, byłby nie nauczycielem, lecz tyranem. Z pewnością nie po to Bóg ustanowił was [pasterzami/nauczycielami] nad nimi, abyście cieszyli się większym dworem i liczniejszą służbą, lecz po to, abyście lekceważąc własne interesy, dbali o dobro każdego z nich. Oto obowiązek nauczyciela: takim był błogosławiony Paweł, człowiek wolny od wszelkiej próżności, który zadowalał się byciem jednym z wielu, a nawet najmniejszym z nich. Dlatego nazywa siebie ich sługą i zazwyczaj przemawia błagalnym tonem. Zauważcie, że nawet wtedy [gdy dla nich cierpiał w więzieniu] nie pisał niczego dyktatorskiego, niczego władczego, lecz był zawsze opanowany i wyciszony.

«Ja, więzień w Panu». Jak wielka i potężna godność! Większa niż godność króla, konsula czy kogokolwiek innego. Stąd właśnie ten tytuł, którego używa w liście do Filemona: «Jako Paweł starzec, a teraz i więzień Jezusa Chrystusa» (Flm 9). Nic bowiem nie jest tak chwalebne, jak więzy noszone dla Chrystusa, jak łańcuchy, którymi były skrępowane te święte ręce; bardziej chwalebne jest być więźniem dla Chrystusa niż być Apostołem, niż być Nauczycielem, niż być Ewangelistą. Kto kocha Chrystusa, zrozumie, co mówię. Kto jest przepełniony i płonie oddaniem Panu, ten zna moc tych więzów. Taki człowiek wolałby raczej pozostać więźniem dla Chrystusa, niż zamieszkać w Niebie. Bardziej chwalebne niż jakiekolwiek złoto były dłonie, które im pokazywał, ba, niż jakikolwiek królewski diadem. Tak, żadna wysadzana klejnotami tiara zawiązana wokół głowy nie przydaje jej takiej chwały, jak żelazny łańcuch dla Chrystusa. Więzienie było wówczas wspanialsze niż pałace, ba, nawet niż samo niebo.”

św. Jan Chryzostom (347 – 407)

VIII Homilia na List do Efezjan

+ + +

Kolejna niedziela i kolejny fragment listu św. Pawła Apostoła pisanego z więzienia. I kolejna lekcja chrześcijańskiego myślenia i postępowania, i w słowach Apostoła i w komentarzu do nich Ojca Kościoła.

Rozumiał św. Paweł, i tego daje także osobisty przykład, że każdy powołany do sprawowania pieczy nad innymi, także duchowej pieczy, musi wpierw zapanować nad sobą samym. Bez wewnętrznego opanowania, cierpliwości i cichości, rzekoma troska o innych przerodzi się wcześniej czy później w tyrańską dominację i podporządkowanie. W istocie rzeczy, w nauczaniu religijnym i moralnym, nie da się nikogo zmusić do niczego dobrego brutalną siłą. Siłą, łańcuchami i kajdanami można skrępować ciało. Duszę można zdobyć tylko Prawdą i Miłością. Dusza rozumna poddaje się ostatecznie tylko Prawdzie. Jej, gdy się do Niej przekona, sama się podda. Paweł to rozumiał. I tego nauczał. I tego był przykładem. I do tego też dążył w swojej apostolskiej pracy, i wtedy gdy przemierzał kolejne miejscowości, i wtedy gdy skrępowany siedział w więzieniu.

To już parę razy wspomnieliśmy, że przydomek Złotousty dany św. Janowi, Patriarsze Konstantynopola, nie oznacza, że mówił on i pisał rzeczy gładkie, ale że mówił i pisał rzeczy mocno i dosadnie. I dziś też tego mamy próbkę. Napisać i powiedzieć, że bardziej chwalebne jest bycie więźniem dla Chrystusa niż bycie Jego Apostołem czy Ewangelistą, jest wyrażeniem prawdy w sposób dosadny. I w tym i takim byciu dosadnym nie ma żadnej przesady. Faktycznie, nam żyjącym na tym świecie, pośród różnych nadętych person i osobistości, może się nieraz wydawać, że posiadane [często nieprawnie] tytuły i sprawowane [często podstępnie] urzędy czynią człowieka godnym podziwu. Ale czy korona włożona na pustą głowę czymś mądrym i szlachetnym ją napełni? Biada poddanym takiej korony na takiej pustej głowie. Czy ulokowanie sodomity w pałacu biskupim uczyni go katolickim pasterzem? A czy posadzenie heretyka na tronie Piotra uczyni go katolickim papieżem? Św. Paweł miał i prawowity tytuł Apostoła i legalny urząd Nauczyciela, a jednak wyżej cenił sobie godność więźnia dla Chrystusa. Tak sobie cenił, bo wiedział, że sam Chrystus bardziej tak to ceni. Ceńmy sobie cierpienia z powodu wiary. To jest coś prawdziwie cennego dla Pana Jezusa.

Więcej na Mszach Świętych w naszych oratoriach.

Zapraszamy serdecznie!

Błogosławionej niedzieli!

Z Panem Bogiem!

x. Włodzimierz Małota CM