Kazania na Niedzielę w Oktawie Bożego Ciała, 22.06.2025

+ + +

[Offertorium]

(Ps 6, 5) Dómine, convértere, et éripe ánimam meam: salvum me fac propter misericórdiam tuam.

( ) [mszalik 1931) Panie, zwróć się, a ocal duszę moją: wybaw mię dla miłosierdzia Twego.

( ) [mszalik 1962] Powróć, o Panie, wyrwij duszę moją, przez miłosierdzie Twoje mnie wybaw.

+ + +

„6, 5. «Powróć, o Panie, wyrwij mą duszę». Nawracająca się prosi, aby do niej powrócił Bóg zgodnie ze słowami: «Nawróćcie się do mnie, a ja nawrócę się do was, mówi Pan» (Zach 1, 3). Czy na podstawie tych słów należy rozumieć: «Powróć, o Panie», czyli spraw abym się nawrócił, gdybym nawet w samym nawróceniu odczuwał trudności i wysiłek? Wszak w doskonałym naszym nawróceniu, spotykamy oczekującego na nas Boga, jak powiada prorok: «Przyjście jego jest pewne, niczym świt poranka» (Oz 6, 3 [Septuaginta]). Ponieważ, kiedy tracimy go, to nie jego obecność, albowiem jest wszędzie, lecz to my odwracamy się od niego. «Na świecie było [Słowo], a świat przez nie się stał, lecz świat go nie poznał» (J 1, 10). Jeżeli zatem był na świecie, a świat go nie poznał, to [znaczy, że] nasza nieczystość nie może znieść jego spojrzenia. Gdy natomiast nawrócimy się, czyli odmianą dawnego życia odnowimy własnego ducha, odczuwamy trudności i udręczenie przy odrywaniu się od mroku ziemskich pożądań i zwracaniu się ku pogodzie i spokojowi boskiej światłości. W takim trudnym położeniu, wołamy: «Nawróć się, o Panie», czyli wspomóż nas, żeby dokonało się w nas nawrócenie na które ciebie znajduje przygotowanym i oddającym się dla korzyści tym, którzy cię kochają. Dlatego też po słowach: «Nawróć się, o Panie», dodaje: «wyrwij moją duszę», niejako uwikłaną w zawiłościach tego świata i cierpiącą, niczym kolce rozdzierających pożądań w samym nawróceniu. «Przez miłosierdzie twoje mnie wybaw». Rozumie, że nie dzięki własnym zasługom została uleczona. Wprawdzie zgrzeszyła i złamała dane przykazanie, zasłużyła na sprawiedliwe potępienie. Ulecz mnie zatem nie ze względu na moje zasługi – powiada – ale z powodu twego miłosierdzia.”

św. Augustyn z Hippony (354 – 430)

Enarratio in Psalmum VI, 5.

+ + +

Bywa, że nam jakaś okazja dobra i pomyślna przeszła koło nosa. Zagapiliśmy się, marudziliśmy, wybrzydzaliśmy, a ona nie czekała długo, tylko poszła dalej. I chcielibyśmy cofnąć czas, albo przynajmniej żeby ta okazja wróciła jeszcze raz. Tak bywa też z łaską Bożą, w tym także z łaską nawrócenia. Stał Pan Jezus pod drzwiami i kołatał do serca i umysłu, a się nie chciało otworzyć. Czekała Prawda na wyciągnięcie reki, prezentowała się w całej okazałości przed nosem i przed oczami, a lenistwo i wygoda wzięły górę i nie chciało się po Nią sięgnąć. Ile na świecie takich dusz leniwych i zagapionych w co innego? Ile razy my też sami jak takie dusze ślamazarne i niezdecydowane? Słowa Psalmu 6, z dzisiejszego Offertorium, to wołanie duszy w takiej sytuacji. Gdy już oprzytomnieje i zobaczy, że jakieś dobro z nieba jej przeszło przed nosem, przeszło i poszło dalej, wtedy dusza woła: zawróć! powróć! daj mi jeszcze jedną szansę! I w swoim miłosierdziu, Pan Jezus w tym sensie zawraca i wraca ze swą łaską do takiej duszy ciamajdy. Ale nie będzie tego czynił w nieskończoność. Bo niebo nie jest ostatecznie dla dusz ciamajd, tylko dla dusz, które z oddaniem o niebo się starają. Łaska nawrócenia nie jest dostępna w nieskończoność, tylko do śmierci. A śmierć, wiadomo, że nie wiadomo kiedy nas nawiedzi….

Bywa też i tak, że łaskę przyjmujemy. Tak jak choćby ochrzczeni na Wielkanoc i w Zielone Święta, i przed wiekami i w tym roku. Przyjęli, ale po tygodniu czy dwóch już stracili. To te słowa Offertorium – zawróć i powróć do mnie o Panie! ratuj moją duszę! – były właśnie ich wołaniem. Były ich i są naszym, bo my też trwonimy wiele Bożych darów. Wołajmy, żeby wróciły, póki jeszcze nie są daleko….

Więcej na Mszach Świętych w naszych kaplicach i oratoriach.

Zapraszamy serdecznie!

Błogosławionej niedzieli!

Z Panem Bogiem!

x. Włodzimierz Małota CM